in 2006 kwam ik tot de ontdekking dat er een soort puistje op mijn tong zat. Ik ben er mee naar de huisarts gegaan, die mij doorstuurde naar de KNO-arts. Er werd weefsel afgenomen en voor onderzoek opgestuurd. Toen de uitslag bekend was dat het een tumor van mijn tong was werd ik doorgestuurd naar het medisch centrum waar mij verteld werd door de KNO-en dat de tumor van mijn mond en tong met een operatie moest worden verwijderd.

Ik weet van de operatie natuurlijk niets af. Alleen weet ik dat de doktoren een opmerkelijke prestatie hebben geleverd. Ik heb absoluut geen pijn gevoeld, iets waar ik wel een beetje bang voor was . Je denkt mijn tong is toch wel erg gevoelig… Het enige wat pijn heeft gedaan is de wond aan mijn pols, waar ze een stukje huid hebben weggehaald om een deel van mijn tong mee te reconstrueren. Het verblijf op de intensive care –dit was bij mij nodig- is me bij gebleven als een fase van bijkomen en wegzakken op de klok kijken en denken dat gaat ook niet erg vlug. Daarna naar de zaal. Daar heb ik goede herinneringen aan, al was de eerste tijd een beproeving met al de hechtingen en het ademhalen door tijdelijk gaatje in je luchtpijp. Daarna ben ik geloof ik vrij snel weer op de been gekomen. De zaalarts zei dat het herstel tussen de 3 en 4 weken zou duren, waar op ik zei ” maar ik ga wel iets eerder” en zo was het ook.

Toen was het zo ver dat ik naar huis mocht en dacht ik dat het klaar was…Helaas was het zo dat er een tegenvaller was, ik moest toch nog bestraald worden. Dat viel lelijk tegen. Maar goed het zij zo. Een masker aanmeten en een paar dagen later naar de bestralingen….

In het begin was het eten geen pretje, … ik moest op gewicht zien te komen en te blijven maar dat is best goed gekomen, al kan ik geen vast voedsel eten. Brood en Vlees gaat bij niet meer … het is s morgens en s middags pap wat de klok slaat. Warm eten gaat gelukkig wel best als het maar een beetje vochtig is maar met voldoende Jus, dan eet ik als een vorst…

….ik sta nu al weer 6 jaar onder controle …en dat is wel prettig. Ik weet niet hoe de specialist het doet, maar ze geeft mij het gevoel of ik of een speciale iemand ben. Ze vraagt altijd naar de gezondheid van mijn vrouw en ze heeft denk ik wel enige honderden patiënten en toch geeft ze je het gevoel van te weten wie je bent….Natuurlijk weet ze dat wel maar niet op de manier zo als ik dat ervaar. Het is geen straf om naar haar spreekuur te gaan… het gaat goed met mij, we hopen dat ik voor honderd procent genezen ben….

Derde Europese
week voor
Hoofd-halskanker

21 - 25 September 2015